Home

Vier weken geleden zette ik voor het eerst voet op Zuid-Afrikaanse bodem. Ik was verbaasd over wat ik daar allemaal zag. Toen we zaterdag naar huis gingen verbaasde ik me er over dat ik het als normaal ben gaan beschouwen. Je thuisvoelen in Zuid-Afrika is niet moeilijk.

De laatste dagen zijn echt aangebroken. Morgen is onze laatste dag bij Isiaiah.
Ik ga iedereen echt ontzettend missen hier. We hebben er zelfs over nagedacht om een meisje van 2 dat hier is te adopteren, maar dat is op dit moment geen optie omdat we beide nog studeren.
Dit meisje heeft zeker weten ons hart gestolen en haar vergeten zal ik nooit. Ze kwam hier ongeveer een jaar geleden binnen. Haar moeder is verongelukt in het verkeer. De politie vonden haar en haar broer alleen thuis. Haar broer is geadopteerd door een familie, wat voor het meisje geen optie was omdat er alleen jongens waren. Nu is ze bij Isiaiah, afwachtend op het besluit van de social wokers. Het is echt zo'n lief kind. Stiekem hoop ik dat er een gezin uit Nederland haar alsnog zal adopteren, het zou haar zo veel goed doen. Onderaan heb ik een foto van haar toegevoegd (met de teentjes).

Lesotho.
Vorige week een rustige week gehad. De zieke baby is naar een ander kindertehuis gebracht, waar hij beter op zijn plek zit. Het was heel vreemd. De social worker kwam binnen en toen kregen we te horen dat hij weg ging. Nog geen half uur later was hij weg, voor goed. Gewoon meegegeven aan de social worker. Ik zou denk ik zelf mee willen gaan om het met eigen ogen te zien dat het kindje op de juiste plaats zou worden gebracht.

Het internet lag er een paar dagen uit, vandaar nu pas weer een berichtje. Ik zet vandaag 2 web-logs online. Een van Hluhluwe en een van Lesotho.

Hectische dagen bij Isiaiah vanwege de verbouwing. Alle kinderen moesten naar de overkant worden verhuist. Dat wil zeggen een bende en enorme chaos. De baby’s konden niet slapen omdat ze in de zelfde kamer waren als de grotere kinderen. Met als gevolg dus dat we aan het eind van de dag een orkest van jengelde baby’s om ons heen hadden hangen. Vrijdag waren ik en Pamela alleen bij de kinderen die allemaal begonnen te huilen, plus daarnaast een baby die zand at, waar we dus achteraan moesten blijven rennen en de grotere kinderen die nogal eens niet willen luisteren. Het weekend was dan ook meer dan welkom.

Alweer een -drukke- week voorbij. De afgelopen 2 dagen zijn ze hier aan het verbouwen -nieuwe ramen en het huis wordt geverfd- wat betekent dat alle kinderen op dit moment in het tienerhuis zijn. En dat is nog kleiner dan isiaiah zelf, dus je kunt je voorstellen hoe druk het daar is.
De kinderen -zelfs de jongens- vinden het leuk om met je haar spelen. Al helemaal als je stiekjes bij je hebt. Vanmorgen vroeg zelfs een jongen of ik het gewassen had met shampoo en vervolgens aan mijn haar bleef ruiken. Het zijn leuke kinderen, alleen vinden ze het ontzettend moeilijk om zichzelf bezig te houden en elkaar wat te gunnen. Maar ja, wat verwacht je ook anders.
De vrijwilligersdag was best gezellig, wel vermoeiend. Het was leuk om alle projecten die zien waar je vanalles over hoort. Zo krijg je er echt een beeld bij. Ik ben blij dat ik voor isiaiah heb gekozen, veel kleiner en gezelliger. Hoewel ik ook wel wat voel voor I care en nu zeker Bobbi Bear.

Alleen even wat foto's!

Mijn afrikaanse nummer is: 078 932 6592

We gaan zo met de grote kinderen lekker naar het strand!
Morgen is de vrijwilligersdag en van zondag t/m dinsdag gaan Pam en ik naar hluhluwe.

Vorige week hebben we besloten om in shifts te gaan werken (van 7 tot 3 en van 10 tot 6). Werkt een stuk beter omdat je dan niet zo’n lange dag draait en er dan nog tijd is voor boodschappen. De dagen gaan snel bij Isiaiah en we maken van alles mee.
Vorige week werd er- toen wij er niet waren- een nieuwe tiener binnengebracht. De volgende dag vroegen wij ons natuurlijk af wie zij was, maar we kregen er niet echt hoogte van. Later die dag kwam haar moeder binnenwandelen en stelde zich aan ons voor. Ze wilde Glyniss dringend spreken want er was een probleem, maar Glyniss was er niet want zij had een cursus.
Wat bleek nou. Het meisje dat was binnengebracht bleek te maken te hebben met een bende. Ze was verkracht en nu zitten een paar van die bendeleden in de gevangenis en degene die nog vrij zijn, zijn nu naar haar op zoek.
Volgens de moeder kunnen ze haar traceren, maar ik vraag me af hoe.

We kunnen elkedag wel even op internet, maar ik weet telkens niet zo goed wat te schrijven.
Vandaag zou Suus met auntie Zama  met een babynaar het ziekenhuis zijn gegaan. Het vermoeden is dat hij TBC heeft en HIV bestmet, maar toen we 's morgens bij Isiaiah54 aankwamen bleek dat ALLE ziekenhuizen(gouverment en private hospitals) staken. Dat wil dus zeggen als je ziek bent, heb je pech. Dan kun je nergens heen.
Dat vind ik echt heel bizar. Hoe kun je zoiets als overheid zijnde doen? Je kunt de mensen toch niet zomaar dood laten gaan?
We moeten nu dus wachten totdat de staking voorbij is, maar ondertussen ligt hier wel een zieke baby thuis.

De kinderen zijn vandaag ook vrij, vanwege staking bij de scholen. Dus wij hebben de grote kinderen vanmorgen meegenomen naar de overkant, het  schooltje van Isiaiah. Het was erg druk en het was nogal moeilijk om ze te laten luisteren, maar gelukkig hadden we auntie Zama achter de hand!

Hier zit ik dan in Zuid-Afrika, met een snotneus. Het is vreemd en toch went het snel(ik doel niet op die snotneus). Ik ben nu pas op mijn tweede werkdag, maar ik heb het idee dat ik de kinderen al veel langer ken.
Ze zijn ook allemaal zo vrij. Komen meteen naar je toe om te knuffelen en te spelen. Het is bizar om die schattige gezichtjes die zien, met de grote glimlachen en dan te bedenken dat het grootste deel van deze kinderen gewoon zijn gedumpt.
Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit zoiets zou kunnen doen, maar hier gebeurt het wel en niet bij 1. Nee, hier lopen een tiental kinderen rond op dit moment en er zijn er al zo veel gegaan en er zullen er nog zo veel komen.

Bijna elk moment verbaas ik me wel weer over iets.
Zuid-Afrika en Nederland zijn echt twee totaal verschillende werelden.
Ik wil niet zeggen dat de een beter is dan de ander, het is maar wat je gewend bent.

Ik weet eigenlijk helemaal niet wat ik allemaal moet vertellen en waar ik moet beginnen!

Het vliegen viel nogal tegen, ik werd misselijk en duizelig bij het opstijgen en landen (en dat gebeurt dan ook 6 keer tijdens de reis). Ik heb er nog een hele dag last van gehad en heb nu nog steeds een zere keel van alle airco.
Maar dat gaat gelukkig weerover.
Verder was het allemaal prima, alleen was ik toch wel enorm blij toen we van het vliegveld in Cairo weg mochten. Naast dat het verschikkelijk heet was, werden we ook telkens naar gestaard door allemaal mannen en de mannen met geweren gaven mij nou ook niet een bepaald veilig gevoel. Toen we eenmaal door de gate mochten fluisterde de beveilingsman nog tegen Pam: Where is you husband?
Wat moet je dan zeggen: nou meneer ik ga helemaal voor een vrouw? Aprt volkje.

Het zijn nog maar 5 dagen. Ik vind het nog steeds onwerkelijk dat we al zo snel gaan.
Ik wil alle mensen bedanken die iets voor ons of het project hebben betekent, al was het maar klein, echt ontzettend bedankt! Jullie hebben allemaal op jullie eigen manier iets bijgedragen en dat mag wel even gezegd worden.

Een aantal weken terug had ik een droom over Isiaiah 54. Ik droomde dat we op het project aan het werk waren en het enorm naar onze zin hadden.
We hadden het zo naar onze zin dat we eigenlijk niet meer terug wilden naar Nederland. Uiteindelijk besloten we om dat ook niet meer te doen.
Een week later had Pamela, mijn vriendin, ongeveer dezelfde droom. We gingen niet meer terug.

Volgend jaar 16 augustus is het zover! Samen met Pam (en 2 andere vrijwilligers) gaan we  gedurende 4 weken meehelpen bij Isiaiah54.
Op deze web-log zal ik al mijn ervaringen met jullie delen over Zuid-Afrika waar we allemaal zoveel over gehoord en gelezen hebben, maar waarvan we niet weten wat waar is en wat niet, wat te geloven en wat niet.
Lees mee en leer samen met mij het echte Afrika kennen.